Travel

Once upon a time in the Czech Republic

Nederlands? Scroll naar beneden

It has been quiet on my blog. 2018 has not been very kind to me so far. Something to do with having the flu and a sick toddler at home. I haven’t travelled since my trip to Prague and Bratislava just before Christmas. But I would like to continue writing and share my adventures with you, and that is why today I will tell you about a trip that I made exactly three years ago.

ONCE UPON A TIME IN THE CZECH REPUBLIC

Once upon a time in the Czech Republic, in a small village in called Luková, there was a church. It was built in the 14th century and it had suffered from severel fires and sacking, before it was closed in 1968 after part of the ceiling collapsed during a funeral. People saw this as an omen and stayed away from the church.

Everything was broken or was stolen. Paintings and sculptures were lost, the church bell was stolen and the church organ was badly damaged. The communist regime certainly had no love for religion, so the church was left to its own devices and fell into decay.

In 2012, Jakub Hadrava, a third-year student of sculpture at the University of West Bohemia, chose the abandoned Church of St. Georges (Kostel Sv. Jiří in Czech) in Luková as the location for his Bachelor’s work. He made 36 life-size, ghostly figures of plaster, sitting in the pews and standing in the aisle. The purpose of this work was also to raise funds for the renovation of the church. Media spreaded te news and by now the small Church of St. Georges in Luková has attracted visitors from all over the world.

I myself have a penchant for old, dilapidated and deserted places. Especially when they also have an interesting history. When I saw pictures of the ghosts in this church, with rickety pews and plaster peeling of the ceiling and walls, I immediately knew that I had to go to see it with my own eyes.

Back then there was not much information yet about this art project by Jakub Hadrava, so it took me some time to find out where it was. And on January 18th of 2015, I drove from Amsterdam to the Czech Republic with three friends, to visit this church. We could see the ghosts through the windows, but the church was closed. I called the number of the custodian, which was on a piece of paper on the fence. Unfortunately, it turned out that luck was not on our side. The custodian was not at home in Luková at that time, and he suggested that we would come back the next day.

Three pairs of eyes stared at me in disbelief when I proposed to come back the next day. We had booked a hotel for that night that was halfway on the way back to Amsterdam. We had to drive over four hours to get there, and then back again for four hours the next day? Only to visit a tiny church with ghosts? The friend who was driving didn’t want to do this, and I couldn’t really blame him. But visiting this church was so high on my wishlist that I proposed to go back the following week. Two weeks later I would be having a foot surgery, and who knows how long it would take before I would be able to go again. “So, who’s coming with me?”

For my friends, visiting this church was fun, but not important enough to go back the next week. I am the type who is often stopped by others, or by the fact that others don’t want to join and I don’t want to go alone. Not this time. I called the custodian and made an appointment for the following week. It was time to “face my ghosts”.

In the evening of January 24th, I left for the Czech Republic alone, a journey of 860 kilometers, I drove through a blizzard in Germany and spent the night in a small hotel in Amberg, just before the Czech border. The next morning I drove to Luková to finally see the Church of St. Georges and the ghosts of Jakub Hadrava, and photograph them. And then I drove back home for nine hours. Crazy? Maybe. But was it worth it? A hundred percent. I was able to tick something off my bucket list and the fact that I did this on my own, because I wanted to, was good for my self-confidence.

I found the plaster ghosts in those pews very impressive, especially because they were life-size and had human-like forms. Everyone experiences artwork differently. To some, the ghosts might be little more than Halloween monsters, while they represent greater spirituality to others. For me, they are embodiments of the souls of people who once visited the church, who once drew hope from their faith, who once sealed their love with marriage, or paid their last respects to a deceased loved one.

By now enough money has been raised to completely renovate the church and some parts are already finished. From March 31st of this year, the church can be visited again after reconstruction of the roof. I can definitely recommend a visit if my blog has aroused your curiosity, or if you happen to be in the area. For more information, click here.

Have you ever done something crazy, just because you really wanted it?

 

Love,

Ilona

 


Het is rustig op mijn blog. 2018 is tot nu toe niet erg lief voor me geweest. Iets met griep en een zieke peuter. Sinds mijn trip naar Praag en Bratislava vlak voor kerst, heb ik geen reis meer gemaakt. Maar ik wil wel graag blijven schrijven en mijn avonturen met jou delen, en daarom vertel ik vandaag over een tripje dat ik precies drie jaar geleden maakte.

ER WAS EENS, IN EEN KLEIN DORPJE IN TSJECHIË

Er was eens, in een klein dorpje in Tsjechië, genaamd Luková, een kerk. De kerk werd gebouwd in de 14e eeuw en heeft geleden door brand en plundering, voor het in 1968 definitief werd gesloten nadat een deel van het dak instortte tijdens een uitvaartdienst. De mensen zagen dit als een teken en bleven weg.

Alles was kapot of werd gestolen. Schilderijen en beelden gingen verloren, de kerkklok werd gestolen en het kerkorgel was flink beschadigd. Het communistische regime had beslist geen liefde voor religie, dus werd de kerk aan zijn lot overgelaten en raakte in verval.

In 2012 koos Jakub Hadrava, een derdejaars beeldhouwstudent aan de Universiteit van West-Bohemen, de verlaten St. Joriskerk (Kostel Sv. Jiří in het Tsjechisch) in Luková als locatie voor zijn afstudeeropdracht. Hij maakte 36 levensgrote, spookachtige figuren van gips, zittend in de kerkbanken en staand in het gangpad. Het doel van dit werk was ook om geld in te zamelen ten behoeve van de renovatie van de kerk. De media pikte dit op en inmiddels is de kleine St. Joriskerk in Luková een ware trekpleister met bezoekers van over de hele wereld.

Zelf heb ik een voorliefde voor oude, vervallen en verlaten plekken. Zeker wanneer deze ook een interessante geschiedenis kent. Toen ik foto’s zag van de spoken in deze kerk, met krakkemikkige kerkbanken en waar pleisterwerk van het plafond en de muren bladderde, wist ik meteen dat ik er naar toe moest om het met eigen ogen te zien.

Destijds was er wereldwijd nog niet veel bekend over dit kunstproject van Jakub Hadrava, dus het kostte me wat tijd om uit te vinden waar het precies was. En op 18 januari 2015 reed ik met drie vrienden van Amsterdam naar Tsjechië om op goed geluk dit kerkje te bezoeken. We konden de spoken zien zitten door de ramen, maar de kerk was gesloten. Ik belde het nummer van de bewaarder, dat op een papiertje aan het hek stond. Helaas bleek dat het geluk ons niet gezind was. De bewaarder was niet thuis in Luková op dat moment, en hij stelde voor dat we de volgende dag terug zouden komen.

Drie paar ogen staarden me vol ongeloof aan toen ik voorstelde om de volgende dag terug te komen. We hadden voor die avond immers een hotel geboekt dat halverwege de terugweg lag. We moesten meer dan vier uur rijden, en dan de volgende dag nog weer vier uur terug? Alleen voor een kerkje met spoken? De vriend die reed wilde dit niet, en ik kon het hem eigenlijk niet kwalijk nemen. Maar het bezoek aan deze kerk stond zo hoog op mijn wishlist, dat ik voorstelde om de week erna terug te gaan. Twee weken later zou ik geopereerd worden aan mijn voet, en wie weet hoe lang het zou duren voor ik weer in staat zou zijn om te gaan. “Dus, wie gaat er mee?”

Voor mijn vrienden was het bezoek aan deze kerk leuk, maar niet belangrijk genoeg om een week later nog eens negen uur voor te gaan rijden, en terug. Ik ben iemand die zich nogal eens laat tegenhouden door anderen, of door het feit dat anderen niet mee willen en ik niet alleen wil gaan. Deze keer niet. Ik belde de bewaarder en maakte een afspraak voor de week erna. Het was tijd “to face my ghosts”.

Zo vertrok ik ’s avonds op 24 januari in mijn eentje richting Tsjechië, een reis van 860 kilometer, reed ik door een sneeuwstorm in Duitsland en overnachtte ik in een hotelletje in Amberg, vlak voor de Tsjechische grens. De volgende ochtend reed ik naar Luková om dan eindelijk de St. Joriskerk en de spoken van Jakub Hadrava te zien en te fotograferen. En daarna reed ik negen uur terug, naar huis. Gekkenwerk? Misschien wel. Maar was het het waard? Honderd procent. Ik kon iets afstrepen van mijn bucketlist en het feit dat ik dit helemaal in mijn eentje heb gedaan, omdat ík dat wilde, was goed voor mijn zelfvertrouwen.

Ik vond de gipsen spoken in die kerkbanken bijzonder indrukwekkend, vooral omdat ze levensgroot waren en echte mensvormen hadden. Iedereen ervaart kunst anders. Voor de een zijn dit misschien niet meer dan Halloweenmonsters, terwijl ze voor anderen een grotere spiritualiteit vertegenwoordigen. Voor mij zijn het belichamingen van de zielen van mensen die ooit de kerk bezochten, die ooit hoop putten uit hun geloof, die hier ooit hun liefde bezegelden met een huwelijk, of afscheid namen van een overleden dierbare.

Er is inmiddels voldoende geld ingezameld om de kerk volledig te renoveren en enkele onderdelen zijn zelfs al af. Vanaf 31 maart van dit jaar is de kerk weer te bezoeken na de renconstructie van het dak. Ik kan een bezoek zeker aanraden als mijn blog je nieuwsgierigheid heeft gewekt, of als je toevallig in de buurt bent. Voor meer informatie, klik hier.

Heb jij ooit iets geks gedaan, puur omdat je dit heel graag wilde?

 

Liefs,

Ilona

15 Comments

  1. nicole orriens

    January 26, 2018 at 9:09 am

    Goed dat je hebt doorgezet! Als je iets zo graag wilt moet je het gewoon doen vind ik.

  2. Kevin

    January 26, 2018 at 4:58 pm

    Super tof dat je dat gedaan hebt. Het ziet er toch een beetje creepy uit, ik wil ook ooit nog wel eens naar Tsjechië lijkt mij best een mooi daar

  3. Felice Veenman

    January 26, 2018 at 6:07 pm

    het ziet er prachtig uit, ik kan me goed voorstellen dat je dit met eigen ogen wilde zien ( heb ik ook wel een beetje last van als ik naar die foto’s kijk)

  4. Rory

    January 27, 2018 at 12:58 pm

    Vervelend van de start van 2018. Een mooi artikel is dit. Ook al vind ik het ook een beetje griezelig, moet ik je eerlijk vertellen. Ik vind het heel mooi als mensen echt ergens voor gaan. En fijn dat dit ervoor heeft gezorgd dat renovatie mogelijk is geworden.

  5. Tiffany

    January 27, 2018 at 4:08 pm

    Heel interessant verhaal over de kerk. En ik kan mij voorstellen dat het best wel mooi is om met eigen ogen te zien. Al vind ik het persoonlijk best een beetje eng uitzien.

  6. Tom Outdoor

    January 28, 2018 at 7:59 am

    Gaaf verhaal! Ik ga je stuk aan mijn opa voorleggen want die houd ook van zulke bijzonderheden betreffende een kerk

  7. Amelie

    January 28, 2018 at 10:16 am

    Wauw tof dat iemand zijn eindwerk maakt met het idee om het toch te renoveren! Zeker de moeite waard om als kunstwerk te gaan bekijken!

  8. Neeltje | Thoughts in Style

    January 28, 2018 at 11:21 am

    Wow gaaf! Leuk om het verhaal eromheen te lezen.

  9. Frederique

    January 28, 2018 at 3:01 pm

    Haha wat goed van jou. Ik zou ook teruggaan 😉 Het ziet er enorm indrukwekkend uit. Ik had er nooit van gehoord. Apart verhaal!

  10. Andrea

    January 28, 2018 at 7:11 pm

    Wat goed van je dat helemaal alleen heen en weer bent gereden om binnen te kijken! Dit zijn leuke dingen om te zien omdat het anders is dan bekende plekken.

  11. Susan | Since 1994

    January 30, 2018 at 8:57 pm

    Die foto’s zien er wel heel creepy uit zeg, brrr. En vind het altijd belachelijk dat zoveel dingen gewoon gestolen worden…

  12. Bryan

    January 31, 2018 at 6:42 pm

    Wauw hoe eng is dit? Om nachtmerries van te krijgen. Wel een heel leuke post!

  13. Custodia Chineva

    February 4, 2018 at 8:09 pm

    Waauuww als je allen de fotos bekijkt lijkt het zo eng maar wat een leuk verhaal… xx

Leave a Reply